student 2010

Tytuł: Student niepełnosprawny. Szkice i rozprawy.


Wolumin: 10(3)2010
Rok: 2010
Wydawnictwo: Wydawnictwo Uniwersytetu Przyrodniczo‐Humanistycznego w Siedlcach
Redakcja naukowa: Tamara Zacharuk

PL ISSN: 1689‐6416

Redakcja czasopisma "Student niepełnosprawny. Szkice i rozprawy" informuje, iż wersją pierwotną czasopisma jest wersja papierowa.

 

I. Z teorii pedagogiki integracyjnej

Milena Nazarczuk

 
    Włączanie dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością wzrokową do szkół ogólnodostępnych wyzwaniem dla tyflopedagogiki

Streszczenie: Włączanie dzieci i młodzieży z niepełnosprawnością wzroku do powszechnych form kształcenia opiera się na założeniu, że nie ma dzieci lepszych i gorszych, a wspólna nauka dzieci zdrowych i z różnymi niepełnosprawnościami w ramach tej samej grupy klasowej jest podstawą budowania nowoczesnego społeczeństwa. Celem edukacji uczniów z  niepełnosprawnością wzrokową jest więc doprowadzenie do tego, aby ich życie w jak największym stopniu było podobne do życia ich widzących rówieśników. Potrzebują oni możliwości uczestnictwa w zajęciach wspólnie ze zdrowymi kolegami, a także uzyskania maksymalnej niezależności w naturalnym otoczeniu. Przebywanie razem stwarza stałe możliwości nawiązania przyjaźni i relacji interpersonalnych. Wraz z dorastaniem niewidzącego ucznia nauczyciele, koledzy i inni członkowie społeczności stają się naturalną siecią wsparcia dla niego. Należy jednak zauważyć, że niektóre systemy (szkoły, przedszkola) są zdolne rozpoznawać oraz rozwiązywać swoje problemy. Innym placówkom potrzebne jest wsparcie tzw. eksperta, doradcy w prawidłowym inicjowaniu i realizowaniu programu wychowania i edukacji dzieci i młodzieży pozbawionych możliwości widzenia. Wiąże się to z koniecznością zaangażowania pracowników naukowych, doradców metodycznych i tyflopedagogów we  wspomaganie budowania inkluzyjnego systemu kształcenia i wychowania uczniów z defektami wzroku na solidnych podstawach teoretycznych, empirycznych i metodycznych.

17

Ewa Siejka

 
  Niepełnosprawność - zasady orzekania

Streszczenie: W 1997 r. wprowadzona została reforma orzecznictwa inwalidzkiego. Wyodrębniono system orzecznictwa do celów rentowych i pozarentowych. Zdefiniowano pojęcie niepełnosprawności, określono trzy stopnie niepełnosprawności.
Powstały zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, które określają wskazania dla osoby niepełnosprawnej, umożliwiające podjęcie rehabilitacji zawodowej i społecznej. Podstawą orzekania jest kompleksowa ocena osoby zarówno z punktu widzenia medycznego, jak i społecznego. W przeciwieństwie do orzeczenia o niepełnosprawności orzeczenie lekarza Zakładu Ubezpieczeń Społecznych określa niezdolność do pracy, co stanowi podstawę do przyznania świadczenia rentowego.
Artykuł szczegółowo opisuje zasady orzekania w obu systemach, podobieństwa i różnice oraz definicje z tym związane.

41

Bozhidara Kriviradeva

 
  Alternative forms for bringing up and education of children in republic of Bulgaria

Abstract: The social-economical changes that Republic of Bulgaria has undergone brought along a series of different reforms. One of the most significant reforms is the one conducted in the field of social care and protection of children and families. It took the Bulgarian society a lot of time to understand and carry out a number of significant changes in this area. An important step in the social changes is related to the implementation of the National Child Strategy 2008-2013, accepted by the 40-th Parliament on 31st of January 2008.

51

Tomasz Walendziak

 
  Sepsa i inwazyjne zakażenia bakteryjne u dzieci

Streszczenie: Sepsa to poważny problem medyczny, który stanowi powikłanie ciężkiego zakażenia i charakteryzuje się ogólnoustrojową reakcją zapalną. Jest główną przyczyną zgonu chorych leczonych na oddziałach intensywnej opieki medycznej. Ogólna śmiertelność wynosi 20%, wzrasta do 40% u chorych z ciężką sepsą i do 60% u pacjentów we wstrząsie septycznym.

63

Sławomir Sobczak

 
  Antropologia w resocjalizacji, wokół struktury funkcjonowania człowieka

Streszczenie: Tożsamość jest zasadą scalającą albo realną (pluralizm metafizyczny), albo myślną (monizm metafizyczny). Tożsamość w monizmie jest zidentyfikowana celowo intelektualnie. W pluralizmie tożsamość rozumie się jako jedność scalającą elementy strukturalne bytu lub przedmiotu (kultura: technika, sztuka, nauka), którą można określić jako tożsamość celową na poziomie scalania intelektualnego. Termin łaciński identitas – tożsamość, można również przetłumaczyć jako identyczność lub utożsamienie z czymś na poziomie poznawczo-oceniającym (kategorialnym), lecz nie na poziomie substancjalnym – transcendentnym. Dostrzeżenie dwóch typów tożsamości scalającej: elementy struktury bytu (unum – jedność) i tożsamości celowej (identitas), w perspektywie budowania resocjalizacji, może być pomocne w odróżnieniu osoby resocjalizowanej, czyli jej tożsamości – jedności substancjalnej, podmiotowości, od tożsamości celowej, czyli procesu wskazującego na to, jak ta osoba wzbogaca swoją naturę. Takie rozumienie doprowadzi do zwrócenia uwagi na to, że w procesie resocjalizacji zastaje się podmiotowość, czyli człowieka, oraz na to, co jest przez tego człowieka nabywane w interakcji społecznej.

 75

II. Doświadczenia w zakresie edukacji integracyjnej w Europie i na świecie

Ewa Nasiłowska

 
  Studenci niepełnosprawni w Niemczech

Streszczenie: Według danych Urzędu Statystycznego, w Niemczech przybywa osób niepełnosprawnych. W ciągu pięciu lat, między rokiem 2003 a 2008, liczba osób niepełnosprawnych wzrosła o ponad pół miliona. Stąd też coraz większy nacisk kładziony jest na zapewnienie im możliwości zdobycia odpowiedniego wykształcenia i wyrównywania szans na rynku pracy. W szkolnictwie wyższym oznacza to wyrównywanie szans od chwili swobodnego wyboru studiów, przez proces rekrutacji i cały okres studiowania wraz z włączaniem w życie studenckie, aż po ułatwienie absolwentom wejścia na rynek pracy.

87

III. Z praktyki integracyjnej: terapia, gra, zabawa

Olga Frydrychewicz

 
  Plastykoterapia w pracy z dziećmi upośledzonymi umysłowo

Streszczenie: Każdy z nas żyje w jakiejś kulturowej przestrzeni, w świecie sztuki. Sztuce przypisuje się różnorodne właściwości: poznawcze, estetyczne, wychowawcze, terapeutyczne, rekompensacyjne, aktywizujące. Sztuka daje nam jedyną w swoim rodzaju możliwość spełnienia się jako twórcy i chociaż nie wszyscy tworzą arcydzieła, to każdy doznaje artystycznego spełnienia. Zajęcia arteterapeutyczne, polegające między innymi na organizowaniu różnorodnych form aktywności dzieci oraz rozwijaniu i kształtowaniu ich różnych umiejętności, uczą wiary we własne siły, możliwości twórcze, przywracają i utrwalają psychiczną równowagę dziecka, pobudzają do swobodnego wyrażania swoich myśli i przeżyć oraz wyzwalania napięć. Dają zadowolenie i radość, jakie płyną z wiary w możliwości własne oraz uczą współistnienia w ludzkim zespole. Działalność plastyczna ma ogromny wpływ na rozwój dzieci. Żywsze wyciszają się, uczą się koncentracji, nabierają umiejętności doprowadzania do końca podjętego zadania. Udany efekt pracy u dzieci nieśmiałych przyczynia się do wzmocnienia poczucia własnej wartości. Jednocześnie u wszystkich wychowanków rozwijają się umiejętności praktyczne, zmysł estetyczny. Każdy z nas, nie tylko nauczyciel czy rodzic, powinien przybliżyć sobie pojęcie arteterapii, a zwłaszcza plastykoterapii, zarówno pod kątem teorii, jak również praktycznego zastosowania jej w pracy z dziećmi upośledzonymi umysłowo. Istotne tu jest również poznanie definicji i głównych założeń teorii wychowania estetycznego, jak również wyjaśnienie pojęcia wychowania do oraz przez sztukę. W artykule została zdefiniowana arteterapia i plastykoterapia, ukazane zostały najważniejsze cele oraz etapu procesu arteterapeutycznego. Z artykułu dowiedzieć się można, jakie korzyści płyną z uczestniczenia w zajęciach plastykoterapeutycznych, jak one przebiegają oraz jaką rolę odgrywa prowadzący. Opisane zostały również techniki i metody oraz materiały stosowane w tego typu zajęciach.

101

Iwona Polańska

 
  Metoda integracji sensorycznej w pracy z dzieckiem z mózgowym porażeniem dziecięcym

Streszczenie: Artykuł poświęcony jest metodzie integracji sensorycznej w pracy z dzieckiem z mózgowym porażeniem dziecięcym. Na wstępie przybliżam Państwu, czym jest integracja sensoryczna. Przedstawiam jej definicję według kilku autorów. Następnie przybliżam główne założenia integracji sensorycznej oraz poziomy rozwoju integracji sensorycznej,
bez znajomości których nie udałoby się prowadzić zajęć z dzieckiem oraz „śledzić” ich efektów. Przystępując do pracy z dzieckiem warto również zapoznać się z rodzajami zaburzeń integracji sensorycznej, charakteryzujących dzieci
z mózgowym porażeniem dziecięcym. Opisuję je w sposób konkretny z podziałem na deficyty w zakresie funkcji wzrokowych, słuchowych, deficyty w zakresie orientacji przestrzennej, schematu ciała oraz w zakresie lateralizacji. Na koniec opisuję zastosowanie metody integracji sensorycznej w praktyce.

 125

Agnieszka Długołęcka-Kiełczykowska

 
  Ku pokrzepieniu serc… Czyli zmagania ludzkie z przeciwnościami losu

Streszczenie: Patrząc na osoby niepełnosprawne z widocznym kalectwem dostrzegamy tą niepełnosprawność i jest czasem szansa, że chwilowo ktoś się zastanowi, pomyśli, współczuje… A jak wygląda życie dzieci chorych, cierpiących, zmagających się z „wielkimi problemami” i trudnościami oraz przeciwnościami losu, przy braku zewnętrznych oznak choroby?

139

IV. Scenariusze zajęć integracyjnych

Beata Bocian

 
  Scenariusz zajęć profilaktyczno‐wychowawczych – edukacja emocjonalna (cz. 1)

Streszczenie: Wyrażanie uczuć nie należy do prostych umiejętności. Sztuką jest wyrażać własne emocje w taki sposób, aby nie zranić innych. Z powodu trudności wyrażania uczuć i radzenia sobie z napięciem emocjonalnym ludzie często doświadczają różnego rodzaju przykrości. Rozpoznawanie, nazywanie i wyrażanie uczuć należy do podstawowych umiejętności psychospołecznych. Umiejętność właściwej percepcji, oceny towarzyszących człowiekowi emocji ma kluczowe znaczenie dla rozwoju empatii, zaś wysoki poziom empatii ułatwia drogę do odniesienia sukcesu. Głównym celem proponowanych zajęć z zakresu edukacji emocjonalnej jest podnoszenie kompetencji psychospołecznych uczniów.

187

V. Recenzje i sprawozdania

Ewa Nasiłowska

 
  Sprawozdanie z realizacji projektu „Praca z dziećmi i rodziną – wymiana dobrych praktyk”

Abstract: Faculty of Education / Siedlce University of Natural Sciences and Humanities (former University of Podlasie) realized an international project: "Working with children and family – good practice exchange" in the East East Program: Partnership Beyond Borders by Stefan Batory Foundation. The Program supports initiatives designed to share ideas, expertise, experiences and knowledge and to promote practical actions that result from information and knowledge networking beyond borders.The first meeting was held on 12-15 July 2010 at the Siedlce University und the second one at University in Sofia/Bulgaria on 18-21 October 2010.

193